انچنان ساده ام

که گنجشکها هم

میتوانند

درجیب ها یم لانه کنند

با پروانه ای

سالها دوست میشوم

برای پای مورچه ام

که به گل میماند

های های گریه میکنم

در دور ودراز باور خود

کودک میمانم

همیشه

حالا

چقدر بامن رو راستی

از اینجا تا کجای دنیا

برای تو بدوم

ویا با کدام شاخه خیانت

خودم را

حلق اویز کنم

روزی وقتی که دیگر من نیستم

نمیخواهم

در پیدا وپنهان

تلخ بخندی

ویا به خنده

بگوئی

که من

واقعا ساده بودم

حتی

در پیله تصور و تصویر  

 

 

|+|

دلم بهانه ات راازخاک باران خورده کوچه خاکیمان میگیرد

وتودرسیاهی جاده ها قدم میزنی

به دلم نهیب میزنم که برنمیگردی

اما

دوباره امیدوار میشوم وقتی فالها

اینده ام را خوب رقم میزنند

پس بیا

بیا تاتمام فالهای خوش یمن حافظ تمام نشده.

|+|

بالا بروی

پائین بیایی

زمانه همین است

رنگارنگ

با بغضی که تو

من و ما

همیشه فرو میخوریم

وحرفهائی که نیست

تا تسکین درد شود

بالابروی

پائین بیائی

دنیا همین است

|+|

            چنان دل کندم از دنیا

                                    که شکلم شکل تنهاییست

                                                     ببین مرگ مرا در خویش

                                                                     که مرگ من تماشاییست

|+|

^{غریبه توی غربت}

^{نگی چی شد محبت}

^{بگی میگن دیوونست}

^{حرفاش چه بچه گونست}

|+|